Gorzka prawda

Zniknąłem. Medycyna wciąga. Mija jeden dzień, kolejny, tydzień, miesiąc.
ONA. Widywałem ją przed każdą anatomią. Ideał o niewinnej, dziewczęcej urodzie. Wiecznie uśmiechnięta. Ale w jej oczach panował jakiś niepokój, była diablicą w ciele anioła.
Bez przerwy zachodziłem w głowę co wydarzyło się między nami. Jej spojrzenia rzucane w moją stronę sugerowały, że tamta noc nie należała do grzecznych. W tej niepewności trwałem do listopada, bo brak odwagi nie pozwalał mi do niej zagadać.
Był chłodny, sobotni wieczór. Niszczyłem wzrok nad biologią molekularną, a dokładniej apoptozie. Współlokatorzy wyjechali do domów. Rzucając kurwami pod nosem, żałowałem, że trafiłem do grupy prowadzonej przez TEGO asystenta. Jedyne piwo, które miałem skończyło się, a Żabka była już zamknięta. Wkurwiony na wszystko i wszystkich zgłębiałem "Tajemnice Kaspaz: Na Szlaku Mitochondrialnym". Ktoś zapukał do drzwi. Zbawienie!

Otrzęsiny

Przeżyłem pierwszy tydzień. Nie spodziewałem, że tak dokładnie mam opanować zadany materiał. Nie potrafiłem się przestawić na zupełnie inny tryb nauki, a ONA skutecznie odciągała moje myśli od nauki. Cudem zaliczyłem anatomię, tylko dzięki mojemu asystentowi, który nie wymagał zbyt wiele, przynajmniej na początku. Histologia – w dupę… Nie zdawałem sobie sprawy, że muszę pamiętać nazwy wszystkich białek i każdą z wielkości podanych w książce. Biologia? Na cholerę mam pamiętać odległość kasety TATA od sekwencji kodującej? Nie przejąłem się tym. Byłem nastawiony zarówno na sukcesy jak i porażki. Przelotnie spotykałem się ze znajomymi z akademika, wymieniając się wrażeniami o prowadzących i zajęciach. 

Dopiero w piątek miałem szansę spędzić z nimi więcej czasu, ponieważ wybraliśmy się na otrzęsiny roku zorganizowane w pobliskim klubie. Dziewczyny wyglądały świetnie, szkoda tylko, że Mała Mi źle się poczuła i zrezygnowała z imprezy. Po dotarciu na miejsce impreza już się rozkręciła. Przepchnęliśmy się przez głośny tłum do baru i zamówiliśmy piwo. Wkrótce zostałem sam i mogłem spokojnie obserwować chłopaków próbujących wyrwać ładne dziewczyny tańczące nieśmiało na parkiecie. Trzymałem się z boku, patrzyłem na innych krytycznym okiem. No dobra, tak naprawdę miałem nadzieję, że wypatrzę osobę, która zajmowała moje myśli ostatniego tygodnia i wyjaśnimy sobie parę rzeczy... Z każdą minutą traciłem resztki nadziei, która tliła się w moim wnętrzu.

Wszystko co nowe

Wszyscy wokół zaczęli przygotowywać się do pierwszych zajęć. Ignorując straszny ból głowy towarzyszący mi całą sobotę, zabrałem się za czytanie Bochenka. Nie mogłem się skupić na kościach kończyny górnej, moja wyobraźnia podsuwała mi różne scenariusze poprzedniego wieczoru. Ciągle zadawałem sobie pytanie kim jest ONA i czy kiedykolwiek jeszcze ją zobaczę.

Poniedziałek nadszedł zbyt szybko. Ciepłe promienie październikowego słońca padły na moją twarz, gdy przekroczyłem próg akademika. Wsadziłem ręce do kieszeni skórzanej kurtki, wziąłem głęboki oddech i ruszyłem w stronę uczelni.

- Michał! – odwróciłem się na dźwięk własnego imienia. W moją stronę zmierzał Max, przeczesując palcami niesforne włosy.

- Max – podałem mu zmarzniętą dłoń.

- Hej stary! Gdzie ty ostatnio zniknąłeś? Pół imprezy cię szukaliśmy – spuściłem wzrok. Sam chciałbym wiedzieć – Okey, rozumiem – wyszczerzył zęby, patrząc na mnie znacząco – Nie musisz nic mówić. Co teraz masz?

Odetchnąłem z ulgą, gdy wkroczył na bezpieczny temat.

- Anatomię. Nawet nie wiem gdzie…

- Ja wiem. Pokażę ci.

Przeszliśmy obok przeszklonego budynku, obserwując swoje odbicia. Max poprawił włosy, które rozwiał mu wiatr i skierował się w stronę najbardziej oddalonej części uczelni, opowiadając o tym co minęło mnie na imprezie.

- No to trzymaj się, do zobaczenia, ja muszę lecieć – rzucił wciąż uśmiechając się w moją stronę. Oddałem kurtkę i torbę do szatni, chowając numerek do kieszeni.

- Cześć, zapniesz mnie?

Czyjś przyjemny głos oderwał mnie od moich przemyśleń, odwróciłem wzrok i zaniemówiłem. Przede mną stała ONA. Przesunęła włosy na jedno ramię, ukazując nieskazitelnie białą szyję. Przygryzła dolną wargę rozbawiona moją reakcją.

Immatrykulacja

Oficjalne rozpoczęcie naszego nowego, w niektórych przypadkach innego niż dotychczas życia. Przez mównicę przewijali się coraz to nowi przedstawiciele uczelni. Rektor, dziekan, szefowie katedr. Z każdą minutą część z nas wyłączała się coraz bardziej. Nasze myśli krążyły wokół zaplanowanej na wieczór, pierwszej wspólnej imprezy. Co na siebie włożyć? Czy nowi znajomi mnie polubią? Niemalże słyszałem to wszystko wokół siebie. Znudzony przeszukałem wzrokiem tłum aż odnalazłem ICH w ostatnim rzędzie. Max opierał się na łokciu i wpatrywał tępo w przestrzeń, Mała Mi kreśliła długopisem kwieciste ślady, Czarna przeczesywała zniecierpliwionymi palcami niesforne kosmyki pięknych, kruczych włosów, Izzie natomiast grała w wisielca z nieznaną mi koleżanką. Z zadumy brutalnie wyrwało nas rozpoczynające się właśnie szkolenie BHP i puszczane na nim groteskowo śmieszne filmiki ("nie mogę Ci przynieść apteczki, gdyż jest ona przykręcona do ściany!"). Na szczęście cała uroczystość wkrótce się skończyła i zadowoleni rozeszliśmy się do swoich mieszkań.

Zauważyłem, że duża część z nas jest na swoim miejscu: wpasowuje się w stereotyp studenta medycyny. Robienie notatek na temat "Jak zachować się w razie pożaru na Katedrze Anatomii" uważam za dużą przesadę. Nie narzekam. Idąc tu myślałem, że będę spotykał wyłącznie takich ludzi.

Mieszkam w akademiku. Mam nudnych współlokatorów z IV roku. Jeden nigdy nie miał dziewczyny, drugi jest z jedną i tą samą od 5 lat. Imprezy im nie w głowie. Będzie ciężko się porozumieć... Całe szczęście, że mieszkają blisko mnie Czarna, Mała Mi, Izzie i Max.

Początek

Spotkali się. Połączył ich ślepy los, a może przeznaczenie. Wiązało ich tylko jedno: medycyna. Najlepsi z najlepszych? Przyszła elita tego narodu? Też tak myślałem. Czekało mnie słodko-gorzkie rozczarowanie. 

To był wrześniowy, deszczowy wieczór. Zimny wiatr targał ich włosy, przynosząc na twarz lodowate krople. Szli ramię w ramię, jeszcze nieznajomi, nie wiedzieli, że już wkrótce tak wiele ich połączy. Usiadłem odrobinę z boku, przyglądałem się ich nieśmiałym spojrzeniom, sztucznym uśmiechom. Słuchałem neutralnych rozmów o niczym. Każdy starał się zrobić dobre wrażenie, udowodnić, że zasługuje na miejsce w tym gronie. Dopiero po jakimś czasie i kilku piwach zacząłem dostrzegać ich prawdziwe oblicze, przestali się kontrolować i przyjęte maski zaczęły blednąć. 

W pamięci utkwiło mi kilka osób, wyczuwałem między nami tajemniczą więź. Wracając, wiedziałem, że nasze spotkanie to nie był przypadek.