Spotkali się. Połączył ich ślepy los, a może przeznaczenie. Wiązało ich tylko jedno: medycyna. Najlepsi z najlepszych? Przyszła elita tego narodu? Też tak myślałem. Czekało mnie słodko-gorzkie rozczarowanie.
To był wrześniowy, deszczowy wieczór. Zimny wiatr targał ich włosy, przynosząc na twarz lodowate krople. Szli ramię w ramię, jeszcze nieznajomi, nie wiedzieli, że już wkrótce tak wiele ich połączy. Usiadłem odrobinę z boku, przyglądałem się ich nieśmiałym spojrzeniom, sztucznym uśmiechom. Słuchałem neutralnych rozmów o niczym. Każdy starał się zrobić dobre wrażenie, udowodnić, że zasługuje na miejsce w tym gronie. Dopiero po jakimś czasie i kilku piwach zacząłem dostrzegać ich prawdziwe oblicze, przestali się kontrolować i przyjęte maski zaczęły blednąć.
W pamięci utkwiło mi kilka osób, wyczuwałem między nami tajemniczą więź. Wracając, wiedziałem, że nasze spotkanie to nie był przypadek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz