Zniknąłem. Medycyna wciąga. Mija jeden dzień, kolejny, tydzień, miesiąc.
ONA. Widywałem ją przed każdą anatomią. Ideał o niewinnej, dziewczęcej urodzie. Wiecznie uśmiechnięta. Ale w jej oczach panował jakiś niepokój, była diablicą w ciele anioła.
Bez przerwy zachodziłem w głowę co wydarzyło się między nami. Jej spojrzenia rzucane w moją stronę sugerowały, że tamta noc nie należała do grzecznych. W tej niepewności trwałem do listopada, bo brak odwagi nie pozwalał mi do niej zagadać.
Był chłodny, sobotni wieczór. Niszczyłem wzrok nad biologią molekularną, a dokładniej apoptozie. Współlokatorzy wyjechali do domów. Rzucając kurwami pod nosem, żałowałem, że trafiłem do grupy prowadzonej przez TEGO asystenta. Jedyne piwo, które miałem skończyło się, a Żabka była już zamknięta. Wkurwiony na wszystko i wszystkich zgłębiałem "Tajemnice Kaspaz: Na Szlaku Mitochondrialnym". Ktoś zapukał do drzwi. Zbawienie!
