Gorzka prawda

Zniknąłem. Medycyna wciąga. Mija jeden dzień, kolejny, tydzień, miesiąc.
ONA. Widywałem ją przed każdą anatomią. Ideał o niewinnej, dziewczęcej urodzie. Wiecznie uśmiechnięta. Ale w jej oczach panował jakiś niepokój, była diablicą w ciele anioła.
Bez przerwy zachodziłem w głowę co wydarzyło się między nami. Jej spojrzenia rzucane w moją stronę sugerowały, że tamta noc nie należała do grzecznych. W tej niepewności trwałem do listopada, bo brak odwagi nie pozwalał mi do niej zagadać.
Był chłodny, sobotni wieczór. Niszczyłem wzrok nad biologią molekularną, a dokładniej apoptozie. Współlokatorzy wyjechali do domów. Rzucając kurwami pod nosem, żałowałem, że trafiłem do grupy prowadzonej przez TEGO asystenta. Jedyne piwo, które miałem skończyło się, a Żabka była już zamknięta. Wkurwiony na wszystko i wszystkich zgłębiałem "Tajemnice Kaspaz: Na Szlaku Mitochondrialnym". Ktoś zapukał do drzwi. Zbawienie!

Immatrykulacja

Oficjalne rozpoczęcie naszego nowego, w niektórych przypadkach innego niż dotychczas życia. Przez mównicę przewijali się coraz to nowi przedstawiciele uczelni. Rektor, dziekan, szefowie katedr. Z każdą minutą część z nas wyłączała się coraz bardziej. Nasze myśli krążyły wokół zaplanowanej na wieczór, pierwszej wspólnej imprezy. Co na siebie włożyć? Czy nowi znajomi mnie polubią? Niemalże słyszałem to wszystko wokół siebie. Znudzony przeszukałem wzrokiem tłum aż odnalazłem ICH w ostatnim rzędzie. Max opierał się na łokciu i wpatrywał tępo w przestrzeń, Mała Mi kreśliła długopisem kwieciste ślady, Czarna przeczesywała zniecierpliwionymi palcami niesforne kosmyki pięknych, kruczych włosów, Izzie natomiast grała w wisielca z nieznaną mi koleżanką. Z zadumy brutalnie wyrwało nas rozpoczynające się właśnie szkolenie BHP i puszczane na nim groteskowo śmieszne filmiki ("nie mogę Ci przynieść apteczki, gdyż jest ona przykręcona do ściany!"). Na szczęście cała uroczystość wkrótce się skończyła i zadowoleni rozeszliśmy się do swoich mieszkań.

Zauważyłem, że duża część z nas jest na swoim miejscu: wpasowuje się w stereotyp studenta medycyny. Robienie notatek na temat "Jak zachować się w razie pożaru na Katedrze Anatomii" uważam za dużą przesadę. Nie narzekam. Idąc tu myślałem, że będę spotykał wyłącznie takich ludzi.

Mieszkam w akademiku. Mam nudnych współlokatorów z IV roku. Jeden nigdy nie miał dziewczyny, drugi jest z jedną i tą samą od 5 lat. Imprezy im nie w głowie. Będzie ciężko się porozumieć... Całe szczęście, że mieszkają blisko mnie Czarna, Mała Mi, Izzie i Max.